დეფის პოეზია

”აფრინე კოცნა, მოკითხვა, სითბო,
ან მონატრებას რა მოთვლის ამდენს,
ფესვებით მიწაში, ვერ ფრენს ხე თვითონ,
მაგრამ ჩემამდე, ფოთლებს კი აფრენს.”

  ”ეს რა დამჩემდა. რატომ მეშინია.
შიში მანკია. როგორც ცრურწმენა.
შენთან დავრჩე და დღე ისევ შენია,
როგორც ღამე იყო სხეულში ლურსმნებად
  ისე ასობილი, ისე აჭედილი,
რომ ვერ ვანსხვავებდი ცაზე ვარსკვლავებს,
ღამით დაგემალო, ისევ დავრჩე დილით
მე ხომ ვარსკვლავებსაც ხმებით ვანსხვავებ
  ერთმანეთისგან, შენგან და ჩემგან,
დილით კი არ ჩანან, მხოლოდ მზის გამო?
თუ ვინმე სადმე ჭედავს და ჭედავს
ვარსკვლავებს აპნევს, იმ ვინმეს ვგვანობ,
  მინდა ვემგვანო, ზოგჯერ გამომდის,
ზოგჯერ შიშებიც ვერ მეკარებიან,
ზღვაც ხომ ვერ გვანობს წყალით წყაროს მთის,
ერთი გასასვლელით ბევრი კარებიდან
  სადღაც განედინა ყველა ამოსუნთქვა,
სადღაც აიკრიფა შენი სილამაზეც,
უცხო განედიდან მგზავრმა გამოსულმა
უცხო მერიდიანს ენით მივამსგავსე
  ღამეს მივაგენი, ცაზე წავიკითხე
მთელი მისტერია ქვეყნის შესაქმისა,
ეკლის ჩუქურთმებით თითქოს წაბლივით ხე,
ბევრჯერ მიმღერია დღეის შესატყვისად,
  ყველა ზღვარის იქეთ, ყველა აზრის იქეთ,
ქვეყნის შემეცნება სიტყვა სიტყვით მეცნო,
დიდი ჩანაფიქრი ქების ქებად ვიქე,
სიტყვა, შენ, მეც, ნებად იქნებ საქმედ შევძლოთ,
  იქნებ ვასულდგმულოთ ისევ ერთმანეთი
სულ რაც მაგიჟებს და ზღვაც ხომ ცას ირეკლავს,
მწიფე ალუბლებით ღმერთმა ისევ ერთი
სახე აინათა საბაღნარედ და იმ ნეკნად,
  როცა ავმეტყველდით ზმნად და მეტაფორად,
როცა დღე და ღამის ფიქრნი მომესია,
ლოცვას ან მე გეტყვი უფრო მეტად ხმოვანს,
ან და საგვირგვინე ვარსკვლავთ პოეზია
  თვითონ მიგანიშნებს საიდუმლო ნიშნებს,
თუმცა გავამჟღავნე თითქმის საიდუმლოც
ხვედრი ტკბილ-მომჟავო უფრო შორს გამიშვებს
საით მივიწევ და ახლა საით ვუბნობ,
  შორი სივრცეები, შუქით აჭედილი,
თავის ღირსებებით ქმნიან სხვა ვარსკვლავებს,
ღამით შენთან ვარ და მინდა დავრჩე დილით
მე ხომ ვარსკვლავებსაც ხმებით განვასხვავებ.”
 

”მომენატრე. მომე ნატვრა.
შენი სიზმრის მომენატრა
ხილვა მე.”